۷ راهکار برای تقویت یادگیری در دانش آموزان و دانشجویان
هفت اصل برای عملکرد خوب
هفت اصل برای عملکرد خوب در آموزش کارشناسی از بررسی ۵۰ سال تحقیق در مورد نحوه تدریس معلمان و یادگیری دانشجویان (چیکرینگ و گامسون، ۱۹۸۷، صفحه ۱) و کنفرانسی که گروهی برجسته از محققان و مفسران آموزش عالی را گرد هم آورد، سرچشمه گرفته است. هدف اصلی نویسندگان این اصول، شناسایی شیوهها، سیاستها و شرایط نهادی بود که منجر به یک آموزش کارشناسی قدرتمند و پایدار شود (سورچینلی، ۱۹۹۱، صفحه ۱۳).
اصول زیر ریشه در تحقیقات گسترده در مورد تدریس، یادگیری و تجربه دانشگاه دارند.
۱. عملکرد خوب، ارتباط دانشجو و استاد را تشویق میکند
تماس مکرر دانشجو و استاد در داخل و خارج از کلاسها عامل مهمی در انگیزه و مشارکت دانشجویان است. نگرانی مربی به دانشآموزان کمک میکند تا از دوران سخت عبور کنند و به کار خود ادامه دهند. آشنایی خوب با چند مربی، تعهد فکری دانشآموزان را افزایش میدهد و آنها را تشویق میکند تا در مورد ارزشها و برنامههای آینده خود فکر کنند.
ایدههای اجرایی:
تجربیات، ارزشها و نگرشهای گذشته را به اشتراک بگذارید.
فعالیتی طراحی کنید که دانشآموزان را در طول هفتههای اول کلاس به دفتر شما بیاورد.
سعی کنید تا پایان سه هفته اول ترم، دانشآموزان خود را با نام بشناسید.
در رویدادهایی که توسط گروههای دانشجویی برگزار میشود، شرکت کنید، از آنها حمایت کنید و اسپانسر شوید.
با دانشآموزان مانند انسانهایی با زندگی واقعی کامل رفتار کنید؛ از آنها بپرسید که حالشان چطور است.
جلسات مرور "خارج از کلاس" برگزار کنید.
به طور منظم از ایمیل برای تشویق و اطلاعرسانی استفاده کنید.
ساعتهای منظمی را در اتحادیه میشیگان یا خوابگاهها برگزار کنید که دانشآموزان بتوانند برای بازدیدهای غیررسمی به آنجا بروند.
دانشجویان را به جلسات حرفهای یا سایر رویدادهای حوزه خود ببرید.
۲. تمرین خوب، همکاری بین دانشآموزان را تشویق میکند.
یادگیری زمانی افزایش مییابد که بیشتر شبیه یک تلاش تیمی باشد تا یک مسابقه انفرادی. یادگیری خوب، مانند کار خوب، مشارکتی و اجتماعی است، نه رقابتی و منزوی. کار با دیگران اغلب مشارکت در یادگیری را افزایش میدهد. به اشتراک گذاشتن ایدههای خود و پاسخ به واکنشهای دیگران، تفکر را بهبود میبخشد و درک را عمیقتر میکند.
ایدههای اجرایی:
از دانشآموزان بخواهید اطلاعاتی در مورد پیشینه و علایق تحصیلی یکدیگر به اشتراک بگذارند.
دانشآموزان را تشویق کنید تا برای کلاسها یا امتحانات با هم آماده شوند.
در دوره خود گروههای مطالعه ایجاد کنید.
از دانشآموزان بخواهید که در مورد کار یکدیگر بازخورد سازنده ارائه دهند و ایدههای دشوار را برای یکدیگر توضیح دهند.
از بحثهای گروهی کوچک، پروژههای مشارکتی در داخل و خارج از کلاس، ارائههای گروهی و تحلیل مطالعه موردی استفاده کنید.
از دانشآموزان بخواهید که مفاهیم کلیدی را با سایر دانشآموزانی که پیشینه و دیدگاههای متفاوتی با خودشان دارند، مورد بحث قرار دهند.
دانشآموزان را به همکاری تشویق کنید.
۳. تمرین خوب، یادگیری فعال را تشویق میکند. یادگیری یک ورزش تماشایی نیست. دانشآموزان فقط با نشستن در کلاسها و گوش دادن به مربیان، حفظ کردن تکالیف و پاسخ دادن، چیز زیادی یاد نمیگیرند. آنها باید در مورد آنچه یاد میگیرند صحبت کنند، در مورد آن بنویسند، آن را به تجربیات گذشته مرتبط کنند و آن را در زندگی روزمره خود به کار گیرند. آنها باید آنچه را که یاد میگیرند بخشی از خود کنند.
ایدههای اجرایی:
از دانشآموزان بخواهید کار خود را به کلاس ارائه دهند.
به دانشآموزان موقعیتهای ملموس و واقعی زندگی را برای تجزیه و تحلیل بدهید.
از دانشآموزان بخواهید شباهتها و تفاوتهای بین یافتههای تحقیقاتی، آثار هنری یا نتایج آزمایشگاهی را خلاصه کنند.
پرسیدن سوال، رفتارهای شنیداری و بازخورد را الگوسازی کنید.
استفاده از مجلات حرفهای را تشویق کنید.
از فناوری برای تشویق یادگیری فعال استفاده کنید.
استفاده از کارآموزی، تحصیل در خارج از کشور، یادگیری خدماتی و فرصتهای بالینی را تشویق کنید.
از زمان کلاس برای کار روی پروژهها استفاده کنید.
۴. تمرین خوب، بازخورد سریع میدهد.
دانستن آنچه میدانید و نمیدانید، یادگیری را متمرکز میکند. دانشآموزان برای بهرهمندی از دورهها به بازخورد مناسب در مورد عملکرد نیاز دارند. در شروع کار، دانشآموزان برای ارزیابی دانش و شایستگی موجود به کمک نیاز دارند. در کلاسها، دانشآموزان به فرصتهای مکرر برای اجرا و دریافت پیشنهاد برای بهبود نیاز دارند. در مقاطع مختلف در طول دانشگاه و در پایان، دانشآموزان به فرصتهایی برای تأمل در مورد آنچه آموختهاند، آنچه هنوز باید بدانند و نحوه ارزیابی خود نیاز دارند.
ایدههای اجرایی:
امتحانات را فوراً، ترجیحاً ظرف یک هفته، اگر نه زودتر، برگردانید. جلسات کوتاهی با دانشآموزان ترتیب دهید تا در مورد پیشرفتشان صحبت کنید.
مسائل یا تمرینهایی را آماده کنید که به دانشآموزان بازخورد فوری در مورد میزان پیشرفتشان بدهد. (مثلاً، آنجلو، ۱۹۹۳)
آزمونهای مکرر و تکالیف خانگی بدهید تا به دانشآموزان کمک کنید پیشرفت خود را زیر نظر داشته باشند.
نظرات کتبی در مورد نقاط قوت و ضعف آزمونها/برگههایشان به دانشآموزان بدهید.
در اوایل ترم به دانشآموزان بازخورد متمرکز در مورد کارشان بدهید.
ارائه یک ارزیابی میانترم یا گزارش پیشرفت را در نظر بگیرید.
در ارتباط دادن سطح عملکرد/انتظارات با نمره، واضح باشید.
مراجع:
Contributors: The Teaching Excellence Center at Brigham Young University; Northern Essex Community College; Dennis Congos, University of Central Florida; Edward Nuhfer, University of Colorado at Denver and Delores Knipp, United States Air Force Academy; and James W. King, University of Nebraska-Lincoln.
Sources Cited:
Angelo, T.A., & Cross, K.P. (1993). Classroom assessment techniques: A handbook for college teachers. San Francisco: Jossey-Bass.
Chickering, A.W., & Gamson, Z.F. (1987). Seven principles for good practice in undergraduate education. AAHE Bulletin, 39(7): 3-7.
Sorcinelli, M.D. (1991). Research findings on the seven principles. In A.W. Chickering & Z.F. Gamson (Eds.) Applying the seven principles for good practice in undergraduate education (pp. 13-25). New Directions for Teaching and Learning, No. 47. San Francisco: Jossey-Bass.
Adapted with permission from The Seven Principles Resource Center, Winona State University, Winona, Minnesota.
location_onUniversity of Michigan